Νίκος ΝτακάκηςΗ αδελφότητα των στεναγμών
Α Α ΛΙΒΑΝΗ
«Κάτι πρέπει να γίνει με την Κατερίνα. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, γιατρέ. Δεν παλεύεται, αλήθεια σου λέω».
«Υπομονή, Ερασμία, υπομονή. Τα ’χουμε πει κι άλλες φορές αυτά. Η Κατερίνα είναι ιδιάζουσα περίπτωση και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή».
«Μα, κύριε διευθυντά, μια στιγμή μόνο έλειψα. Στο δωμάτιο που σιδέρωνα τα ρούχα δεν ήταν κανείς εκείνη την ώρα. Ούτε και στον διάδρομο. Δυο λεπτά έλειψα όλα κι όλα για να πάω στην τουαλέτα κι όμως πρόλαβε και μπήκε μέσα κι ήπιε το πετρέλαιο που είχα στη σιδερώστρα. Πώς δεν έβαλε και καμιά φωτιά, να καούμε όλοι σαν τα ποντίκια;»
«Και πού είναι τώρα;»
«Στο σαλόνι κάθεται μεθυσμένη και τραγουδά».
«Πού είναι η Φανή;»
«Καθαρίζει τα δωμάτια».
«Κι η Αθηνά;»
«Βοηθά τη μαγείρισσα».
«Καλά, έχε εσύ το νου σου τότε. Το ξέρω, Ερασμία, πως είναι δύσκολη περίπτωση, πως θέλει ιδιαίτερη προσοχή, αλλά έχουμε κενές θέσεις και τα έξοδα είναι μεγάλα. Δεν μπορούμε να τη διώξουμε. Έχε το νου σου, σε παρακαλώ. Πρόσεχέ την. Το ξέρεις πως δεν είναι κακή. Μια δυστυχισμένη είναι».
